Powołania

16 Niedziela Zwykła (B)

 

 

PAN JEST MOIM PASTERZEM

 

_________________________________________

Księga Jeremiasza 23,1-6
Psalm 23
List do Efezjan 2, 13-18
Ewangelia św. Marka 6, 30-34

_________________________________________

 

Kiedy kardynał Carlo Martini tłumaczył znaczenie Pisma Świętego młodzi ludzie zapełniali mediolańską katedrę. Miał on szczególny dar nauczania, który zaspokajał ich pragnienie po duchową strawę. Pismo Święte przestawało być nudną księgą z przeszłości, ale Słowem Bożym, które zagubionemu współczesnemu człowiekowi ma coś istotnego do przekazania. Dla biskupa Mediolanu ta młodzież była niczym „owce nie mające pasterza” (Ewangelia św. Marka (Mk) 6, 34).

 

Dobrzy pasterze jednoczą, słuchają głosu Kościoła, są posłuszni Bogu, nauczają Bożych praw, a los narodu nie pozwala im na odpoczynek. Źli pasterze natomiast postępują zupełnie odwrotnie. Imię tajemniczego króla-Mesjasza brzmi Pan naszą sprawiedliwością (Księga Jeremiasza (Jer) 23, 6), a imię ostatniego króla Judy, Sedecjasza, znaczy moją sprawiedliwością jest Pan. Niestety jedenaście lat rządów Sedecjasza było zaprzeczeniem imienia które nosił. Był on „twardego serca i nieugiętego karku” (2 Księga Królewska (2 Krn) 36, 13), „nie upokorzył się przed prorokiem Jeremiasza, który mówił do niego w imieniu Boga” (2 Krn 36, 12) i „nie nawrócił się do PANA, Boga Izraela (2 Krn 36, 13). Za jego rządów Jerozolima upadła, a naród poszedł w niewolę.

 

W opozycji do Sedecjasza stoi król-Mesjasz z rodu Dawida, nasz Pan Jezus Chrystus. Naród Wybrany, podzielony od czasów syna Salomona na północne królestwo Izraela i południowe królestwo Judy, ponownie gromadzi się w jedno wokół Jezusa (Jer 23, 6). Nasz PAN kontynuuje tę jednoczącą misję w Kościele łącząc w jedno potomków Abrahama (Izrael) i potomków Noego (pozostałe narody). On „z dwojga uczynił jedno i obalił dzielący je mur wrogości” (List do Efezjan (Ef) 2, 14). Mur w świątyni jerozolimskiej oddzielał dziedziniec pogan od dziedzińca Żydów, a jego przekroczenie groziło poganom śmiercią (zob. Dzieje Apostolskie 21, 28-29). W Kościele tego muru nie ma! Teraz przez Jezusa wszyscy mamy wolny dostęp do Ojca (Ef 2, 18).

 

„Pan jest moim pasterzem, niczego mi nie braknie” (Psalm 23, 1). Jest to modlitwa zaufania. Jezus Chrystus zaprowadził nas ku wodom chrztu świętego, gdzie zaleźliśmy odpoczynek od zniewolenia grzechem. Namaścił nas olejem w sakramencie bierzmowania i zastawia dla nas stół eucharystyczny na oczach naszych wrogów. Kij pasterski i laska wskazują na „pobożność i zaufanie, jakie powinniśmy pokładać w Krzyżu i Najświętszej Maryi Pannie” (św. Antoni Maria Klaret), które dodają nam otuchy w drodze przez życie. Celem naszej pielgrzymki jest dom Ojca w niebie, w którym pragniemy zamieszkać na wieczność.

 

Owce bez pasterza stają się „żerem wszelkiego dzikiego zwierza” (Księga Ezechiela 34, 5). Jezus był tego świadomy, dlatego „zlitował się” nad tłumem i przez wiele godzin (Mk 6, 35) nauczał ich „wielu rzeczy” (Mk 6, 34). Zbyt długo byliśmy bez pasterza. Na nowo musimy odkryć ponadczasowe prawdy Boże, zrozumieć do czego zobowiązuje naśladowanie Chrystusa i aktywnie uczestniczyć w życiu wspólnoty Kościoła. Przyjdźmy więc do Jezusa. Możemy usłyszeć Jego głos podczas osobistej lektury Pisma Świętego i podczas liturgii Kościoła. Stańmy się owcami, które słuchają głosu Chrystusa, są przez Niego znane i za Nim idą (Ewangelia św. Jana 10, 27). Amen.

 

©2018 Misjonarze Klaretyni Prowincja Polska. Wszelkie prawa zastrzeżone
Zadaj pytanie on-line