Powołania

32 Niedziela Zwykła (B)

 

 

 

PRAWDZIWA HOJNOŚĆ

 

_________________________________________

1 Księga Królewska (1 Krl) 17, 10-16
Psalm 146
List do Hebrajczyków (Hbr) 9, 24-28
Ewangelia św. Marka (Mk) 12, 38-44

_________________________________________

 

W pierwszym czytaniu wdowa z Sarepty dzieli się z Eliaszem małym plackiem z jej skromnych zapasów żywności. W Ewangelii inna wdowa ofiaruje dwie drobne monety do skarbca świątyni. Wreszcie, w drugim czytaniu, Jezus ofiarowuje samego siebie „dla zgładzenia grzechów” (Hbr 9, 26). Na przeciwległym spektrum są nauczyciele Prawa, którzy obnoszą się ze swoją religijnością oraz bogaci, którzy z tego co im zbywa ofiarują wiele (Mk 12, 41. 44).

 

„As” bądź „assarion” był równy ośmiu „leptonom”. Za „asa” można było kupić dwa wróble (zob. Mt 10, 29), ale dwa leptony, które biedna wdowa wrzuciła do skarbca (Mk 12, 42) nie wystarczyły na zakup nawet jednego wróbla. „Skarbona” odnosiła się do trzynastu lejkowatych naczyń, z których każdy służył do różnych celów, na przykład na datki z podatku świątynnego, z ofiar za śluby (Dzieje Apostolskie 21, 24), z ofiar na oczyszczenie z trądu (zob. Mk 1, 44) i z dobrowolnych datków.

 

Jezus usiadł naprzeciwko skarbony w tak zwanej Drugiej Świątyni, zbudowanej w 516 roku przed Chrystusem (zob. Księga Aggeusza 1,1 - 2,9). Za swojego panowania Król Herod (34 - 4 przed Chrystusem) rozpoczął wielki projekt rekonstrukcji całej świątyni, który zakończył się w 64 roku po Chrystusie, czyli zaledwie na sześć lat przed ponownym jej zniszczeniem. Pomimo całej swej świetności świątynia ta nie posiadała najświętszych obiektów Pierwszej Świątyni zbudowanej przez króla Salomona, mianowicie Arki Przymierza, Tablic Kamiennych z Dziesięcioma Przykazaniami, dzbana z manną i laski Aarona. Co więcej, w oczach Chrystusa ten dom modlitwy został zamieniony w „jaskinię zbójców” (Mk 11, 17).

 

„Zaprawdę, powiadam wam: Ta uboga wdowa wrzuciła więcej od wszystkich, którzy wrzucali do skarbony” (Mk 12, 43). W tym czasie wszystkie pieniądze były bite z różnych kruszców, więc jeśli ktoś wrzucił do skarbca wiele takich monet, z pewnością narobił dużo hałasu. Dwie miedziane monety takiego efektu wywołać nie mogły. Ale dlaczego włożyła tak mało? Czy była ona wśród tych wdów, których własność została „pożarta” przez uczonych w Piśmie (Mk 12, 40)?

 

Dzisiejsza Ewangelia zawiera ostatnie słowa wypowiedziane przez naszego Pana w świątyni starego przymierza (Mk 12, 38-44). Jezus nigdy więcej już do tamtej świątyni nie wejdzie. Po jej opuszczeniu nasz Pan ogłosił sąd nad tamtymi wspaniałymi budowlami: „nie pozostanie tu kamień na kamieniu; wszystko legnie w gruzach” (Mk 13, 2). Odbicie prawdziwej świątyni (Hbr 9, 24) miało wkrótce zostać zniszczone.

 

Nauczyciele Pisma i bogaci ludzie obnoszą się ze swoją pobożnością, a uboga wdowa pozostałaby niezauważona, gdyby nie spojrzenie Chrystusa. Uczeni w Piśmie czerpali zysk ze swojej pobożności (1 List do Tymoteusza 6, 5), wdowa natomiast powierzyła się Bogu, który obiecał się o nią zatroszczyć (Ps 146, 9). Tamci mają pieniądze, ale są duchowymi bankrutami; ona jest biedna, lecz duchowo bogata. Jednocześnie jej obecność w świątyni potępia tych stróżów prawa Mojżesza, którzy wbrew prawu „pożerają domy wdów: spotka ich surowszy wyrok" (Mk 12, 40).

 

Szczodrobliwość obu wdów uświadamia nam przeogromną hojność Boga Ojca. Mąka i olej, którymi wdowa z Sarepty podzieliła się z Eliaszem, oznaczały życie (1 Krl 17, 12). Dwa grosze, które wdowa z Ewangelii wrzuciła do skarbca, były całym jej utrzymaniem. Lecz dar ukochanego Syna Bożego, ofiarowanego nam przez Ojca, oznacza miłość i życie dla całego świata. „Tak bowiem Bóg umiłował świat, że dał swego jedynego Syna, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne” (Ewangelia św. Jana 3, 16).

 

„Nigdy nie mierzcie swojej hojności tym, co dajecie, ale raczej tym, co wam zostało” (Bp Fulton Sheen). Jak hojny jesteś?

 

©2018 Misjonarze Klaretyni Prowincja Polska. Wszelkie prawa zastrzeżone
Zadaj pytanie on-line