Powołania

II Niedziela Zmartwychwstania

 

Niedziela Bożego Miłosierdzia

JEGO MIŁOSIERDZIE TRWA NA WIEKI

_________________________________________

Dzieje Apostolskie 4,32-35
Psalm 118
Pierwszy List św. Jana 5,1-6
Ewangelia św. Jana 20,19-31

_________________________________________

 

Na początku Ewangelii Jana takie świadectwo słyszymy o Chrystusie: „Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata” (Ewangelia św. Jana (J) 1,29). „Grzech świata” w rozumieniu Ewangelisty to brak wiary w Chrystusa i Jego zbawcze dzieło (zob. J 16,8-9). Dziś zmartwychwstały Chrystus przekazuje uczniom władzę odpuszczania i zatrzymywania grzechów. Grzech prowadzi do śmierci, lecz Bóg w swym miłosierdziu obdarza nas życiem przez wiarę w Jezusa Chrystusa, Syna Bożego (J 20,31).

 

„Jak mnie Ojciec posłał, tak i jak was posyłam” (Jan 20:21). Zmartwychwstały Chrystus staje przed zalęknionymi uczniami i pozdrawiam ich słowami: „Pokój wam!” To właśnie tego Chrystusowego pokoju teraz potrzebują, pokoju, który przerasta wszelkie zrozumienie (List do Filipian (Flp) 4,8). Choć o poranku słyszeli wieść o pustym grobie, to jednak w ich życiu wciąż panuje wieczór wypełniony lękiem przed światem. Ten strach jest również naszym doświadczeniem.

 

Jezus tchnie na uczniów Ducha Świętego, a wraz z tym darem otrzymują oni misję odpuszczania i zatrzymania grzechów. Ten, który miał na ziemi władzę odpuszczania grzechów (Ewangelia św. Marka (Mk) 2,10), teraz przekazuje tę władzę Kościołowi. „Bóg przez Chrystusa pojednał nas ze sobą i zlecił nam posługę pojednania. (...) W zastępstwie Chrystusa prosimy więc: Pojednajcie się z Bogiem!” (2 List do Koryntian (2 Kor) 5,18.20).

 

Słowo „tchnął” przywodzi na myśl księgę Rodzaju, gdzie Bóg tchnie dech życia w ulepionego z prochu ziemi człowieka (Księga Rodzaju (Rdz) 2,7; 1 Kor 15,45) oraz księgę proroka Ezechiela, gdzie tchnienie Boga ożywia umarłe kości (Ez 37,9). Ten akt „tchnienia” pięknie tłumaczy księga Mądrości: Bóg ulepił człowieka, „tchnął w niego duszę, źródło mocy, i napełnił tchnieniem życia” (Mdr 15,11). Dziś zmartwychwstały Chrystus, tchnie Ducha Świętego na uczniów i strumienie wody dającej życie wypływają z wnętrza ich serc (zob. J 7,37-39). Ten dar jest obiecany każdemu wierzącemu w Chrystusa.

 

O ile grzechem świata jest brak wiary w Jezusa i Jego zbawcze dzieło, o tyle zwycięstwem nad światem jest właśnie wiara w Jezusa. Wiara ta wyraża się w posłuszeństwie Bożym przykazaniom. Posłuszeństwo to nie wypływa z lęku przed karą, ale z miłości. Duch Święty uświadamia nam, że Bóg Ojciec zna nas lepiej niż my znamy samych siebie i kocha nas bardziej niż my kochamy samych siebie. Dlatego też przykazania, które nam daje są dla naszego dobra, „a przykazania Jego nie są ciężkie” (1 List św. Jana 5,3).

 

W Ewangelii spotykamy zalęknionych uczniów ukrywających się za zamkniętymi drzwiami przed światem. W drugim czytaniu, ci sami uczniowie „z wielką mocą świadczyli o Zmartwychwstaniu Pana Jezusa” (Dzieje Apostolskie 4,33). Jakże potężne jest tchnienie zmartwychwstałego Chrystusa, jakże potężne jest działanie Ducha Świętego. To ich pełne odwagi świadectwo pociąga innych do wiary i tak tworzy się Kościół. Jest on ukazany jako rodzina, w której nie ma podziałów i gdzie nikt nie cierpi niedostatku, gdyż wierzący - Boże dzieci - nawzajem siebie wspierają. Jest to prawdziwy triumf Bożego miłosierdzia. Przez swą wiarę wierzący realizują przykazanie miłości Boga, a przez swą troskę o innych - przykazanie miłości bliźniego. Naprawdę dobry jest nasz Pan, a Jego miłosierdzie trwa na wieki (Księga Psalmów 118,1).

©2018 Misjonarze Klaretyni Prowincja Polska. Wszelkie prawa zastrzeżone
Zadaj pytanie on-line