Powołania

VI Niedziela Wielkiego Postu: OSTATNI AKT ROKU ŁASKI

  

 

Niedziela Męki Pańskiej:

OSTATNI AKT ROKU ŁASKI

_________________________________________

Księga Izajasza 50, 4-7
Psalm 22
List do Filipian 2, 6-11
Ewangelia św. Marka 14, 1-15.47

_________________________________________

 

 

Jezus rozpoczął swoją działalność kazaniem w synagodze w Nazarecie, ogłaszając rok łaski od Pana (Ewangelia Łukasza (Łk) 4,19). W roku łaski następowało wyzwolenie niewolników i każdy mógł wrócić do swej własnej ziemi (Księga Kapłańska (Kpł) 25,10-12). Według Ewangelii Marka działalność Jezusa trwała tylko jeden rok (a nie trzy lata), w czasie którego chorzy doznawali uzdrowienia, grzesznicy przebaczenia, opętani uwolnienia, a umarli byli ponownie wskrzeszeni do życia. Rok ten to Dobra Nowina o zbawieniu. Dziś jesteśmy świadkami ostatniego aktu roku łaski.

 

Wjazd Jezusa do Jerozolimy przypominał ludowi dzień zdobycia cytadeli jerozolimskiej przez Szymona Machabeusza w 140 roku przed Chrystusem. Tamtego dnia lud wszedł do oczyszczonej z pogańskiego kultu twierdzy „niosąc gałązki palm, grając na harcach, cymbałach i cyfrach, śpiewając hymny i pieśni, ponieważ wielki nieprzyjaciel Izraela został zmiażdżony” (1 Księga Machabejska 13,51). Czyż wobec tego wjazd Jezusa nie oznaczał końca okupacji rzymskiej? „Błogosławione królestwo ojca naszego Dawida, które nadchodzi” (Ewangelia św. Marka (Mk) 11,10). Jednak w oczach Boga Rzym, jak każde imperium, to tyle „co pyłek na wadze” (Księga Izajasza (Iz) 40,15). Istnieje gorsza niewola niż rzymska, a Izrael - Kościół Boży ma dużo potężniejszego nieprzyjaciela niż przemijające imperia tego świata. To właśnie ten nieprzyjaciel za moment zostanie zmiażdżony.

 

Wydarzenia przedstawione w dłuższej wersji dzisiejszej Ewangelii obejmują okres od wieczora Wielkiego Czwartku do późnego popołudnia Wielkiego Piątku. Co warto w nich wyszczególnić? Nieznana z imienia kobieta namaszcza ciało Pana Jezusa na pogrzeb. Czyn ten jest wyznaniem wiary w zapowiedziane zmartwychwstanie, gdyż po śmierci Jezusa takiej możliwości już nie będzie. Kobiety, które w pierwszy dzień po szabasie szły by namaścić ciało Pana, w grobie go nie zastały (Mk 16,1). W opozycji do tej kobiety stoją uczniowie. Judasz Chrystusa sprzedaje, Piotr się go zapiera, a pozostali uciekają.

 

W Czwartkowy wieczór nasz Pan ustanawia Eucharystię jako sakrament Nowego Przymierza, a następnie udaje się do ogrodu Getsemani gdzie po raz ostatni jest poddany próbie. Niczym Adam w Edenie, Jezus stoi przed wyborem drzewa życia: albo krzyż, albo "drzewo poznania dobra i zła", czyli pójście za swoją wolą. Podobnie jak Adam, któremu zapowiedziano, że w pocie czoła będzie zdobywał pożywienie, a ziemia będzie rodziła mu ciernie i osty (Księga Rodzaju 3,18-19), Jezus poci się krwią (Łk 22,44), a żołnierze koronują go cierniami (Mk 15,17). Pierwszy Adam przez swoje nieposłuszeństwo doprowadził ludzkość do ruiny; nowy Adam przez swoje posłuszeństwo - poprzez śmierć krzyżową odnowił ludzkość (List do Filipian (Flp) 2,8).

 

Odpowiedź na pytanie najwyższego kapłana: „Czy Ty jesteś Chrystus, Syn Błogosławionego?”, przypieczętowała los Jezusa (Mk 14,62-63). Cytat z Księgi Daniela mówiący o Synu Człowieczym otrzymującym wieczne królestwo od samego Boga (Księga Daniela 7,12-13), nie pozostawia wątpliwości, co do znaczenia wypowiedzi Pana. Jezus jest Mesjaszem i Synem Błogosławionego. I mamy kolejny kontrast. Wyznanie prawdy kosztuje Jezusa życie, zaś Piotr zapierając się tożsamości ucznia Chrystusa unika pojmania.

 

W Ewangelii Marka Jezus wypowiada z krzyża tylko jedno zdanie: „Eloi, Eloi, lema sabachthani”. To słowa rozpoczynające Psalm 22. Zawiera on wołanie do Boga o wybawienie z tragicznej sytuacji i prośba ta zostaje wysłuchana (Księga Psalmów 22,22c). W tej Jezusowej modlitwie słyszymy głos Kościoła z czasu prześladowań. Tradycja uważa Ewangelię Marka za „pamiętniki świętego Piotra”, a czas jej ostatecznej redakcji ustala na okres po śmierci dwóch największych apostołów Piotra i Pawła (lata 64-67). Bez swych największych pasterzy młody i prześladowany Kościół mógł się czuć opuszczony.

 

Marek rozpoczął Ewangelię zdaniem, „Początek Ewangelii Jezusa Chrystusa, Syna Bożego” (Mk 1,1) i kończy ją wyznaniem wiary świadka śmierci Jezusa: „Naprawdę ten Człowiek był Synem Bożym” (Mk 15,39). Śmierć Jezusa jest nie tylko objawieniem Jego bóstwa, ale zakończeniem kultu Starego Testamentu. Tylko raz w roku najwyższy kapłan wchodził za zasłonę świątyni z krwią zwierząt jako przebłaganie za swoje grzechy i grzechy swego ludu. Jezus z własną krwią wchodzi do Świętego Świętych niebiańskiej świątyni i mocą tej krwi zostajemy oczyszczeni. Zasłona oddzielająca nas od Boga zostaje rozdarta i teraz każdy z nas w Jezusie ma wolny przystęp do Ojca.

 

Ciemność okrywa całą ziemię kiedy Jezus umiera za grzechy całego świata. Tak kończy się Markowy rok łaski. Dla nas jednak ten rok łaski od Pana, ten rok wyzwolenia - trwa aż do końca świata. Doświadczamy go w liturgii Kościoła, gdzie niebo jednoczy się z ziemią uwielbiając Ojca przez Syna w Duchu Świętym za zbawienie świata.

 

©2018 Misjonarze Klaretyni Prowincja Polska. Wszelkie prawa zastrzeżone
Zadaj pytanie on-line