Powołania

VII Niedziela Zmartwychwstania - Wniebowstąpienie Pańskie

 

Siódma Niedziela Zmartwychwstania Pańskiego

WPATRUJĄC SIĘ W NIEBO

_________________________________________

Dzieje Apostolskie 1, 1-11
Psalm 47
List do Efezjan 1, 17-23  lub  4, 1-13
Ewangelia św. Marka 16, 15-20

_________________________________________

 

„Uporczywie wpatrywali się w niebo, gdy On odchodził” (Dzieje Apostolskie (Dz) 1, 10). By zrozumieć znaczenie tego zdania musimy się cofnąć do Starego Testamentu i opowieści o wniebowzięciu Eliasza (2 Księga Królewska (2 Krl) 2, 1-15). Elizeusz, uczeń Eliasza, zdaje sobie sprawę, że dobiega końca czas pobytu na ziemi jego nauczyciela i przed rozstaniem prosi o „podwójną część” ducha Eliasza: „Jeśli ujrzysz mnie, jak będę zabierany od ciebie, spełni się twoje życzenie, a jeśli mnie nie zobaczysz, nie spełni się ono” (2 Krl 2, 10) - brzmiała odpowiedź Eliasza. „Zobaczyli, jak [Jezus] uniósł się w górę, a obłok zabrał Go im sprzed oczu” (Dz 1, 9). Elizeusz również zobaczył jak Eliasz wśród burzy wstąpił do nieba i spełniło się jego życzenie. „Duch Eliasza spoczął na Elizeuszu” (2 Krl 2, 15) i dokonywał on podobnych cudów jak jego nauczyciel.

 

Dziś liturgia opowiada o uczniach, widzących Jezusa wstępującego do nieba. Przed swym wniebowstąpieniem Chrystus obiecywał im moc Ducha Świętego do składania świadectwa (Dz 1, 8), a dzisiejsza Ewangelia ukazuje jak uczniowie, po Chrystusowym wstąpieniu na prawicę Ojca, rozpoczęli głoszenie Ewangelii „wszędzie”, a Pan „potwierdzał ich słowo znakami, które temu słowu towarzyszyły” (Ewangelia św. Marka (Mk) 16, 20).

 

Podobieństwo pomiędzy doświadczeniem Elizeusza, a doświadczeniem apostołów jest uderzające. Elizeusz otrzymuje podwójną część ducha Eliasza, a apostołowie pełnię Ducha Świętego. Duch, który towarzyszył Jezusowi w Jego ziemskiej działalności, teraz będzie towarzyszył misji Kościoła w ewangelizacji narodów. Elizeusz kontynuuje misję Eliasza dokonując znaków i cudów, zaś apostołowie kontynuują misję Pana, głosząc Ewangelię, której prawda jest potwierdzana znakami i cudami. W ten sposób prowadzą ludzi do Chrystusa i budują Kościół, który jest Jego Ciałem (List do Efezjan (Ef) 4, 12).

 

Wniebowstąpienie Jezusa wypełnia proroctwo proroka Daniela o Synu Człowieczym, który otrzymuje od Boga wieczne panowanie i którego królowanie nie ulegnie zagładzie (Księga Daniela 7, 14). Odwieczne Słowo Boga, które dla nas stało się ciałem (Ewangelia św. Jana 1, 14), zasiada po prawicy Ojca, ponad „wszelką zwierzchnością i władzą, mocą i panowaniem” (Ef 1, 21), czyli ponad wszelkimi potęgami duchowymi. Wszyscy aniołowie Boży oddają hołd i służą Chrystusowi (List do Hebrajczyków 1, 6-7). Głębię tajemnicy wniebowstąpienie wyjaśniają nam prefacje na tę uroczystość. Jezus Chrystus „wstępując do nieba nie porzucił nas w ludzkiej niedoli, lecz jako nasza Głowa wyprzedził nas do niebieskiej ojczyzny, aby umocnić naszą nadzieję, że jako członki Mistycznego Ciała również tam wejdziemy” (Prefacja I) i „aby dać nam udział w swoim bóstwie” (Prefacja II).

 

„Mężowie z Galilei, dlaczego stoicie i wpatrujecie się w niebo?” (Dz 1, 11). Wraz z apostołami ujrzeliśmy dziś naszego Pana wstępującego do nieba. I choć obłok zabiera Jezusa sprzed naszych oczu, wiara potrafi przebić ten obłok i ujrzeć „niebo otwarte i Syna Człowieczego, stojącego po prawicy Boga” (Dz 7, 56). Za kilka dni ponownie przeżyjemy napełnienie mocą z wysoka, kiedy Duch Święty zstąpi na nas. Wówczas z odwagą będziemy mogli podjąć dzisiejszy nakaz misyjny Jezusa: „Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu!” (Mk 16, 15). Ludzie XXI wieku oczekują naszego świadectwa.

 

 

©2018 Misjonarze Klaretyni Prowincja Polska. Wszelkie prawa zastrzeżone
Zadaj pytanie on-line