Powołania

Archiwum 2022

1(153)2022

Radość w życiu konsekrowanym

 

  • Dariusz Dąbrowski COr
    Św. Filip Neri – stygmatyk Ducha Świętego i prorok radości
    Filip Neri realizował skrupulatnie w swym życiu pouczenia Pawła z Tarsu o radości (Rz, Ga, Flp). Dzięki głębokiemu doświadczeniu miłości Bożej, przepełniała go niezmierzona radość, z której rodziła się jego niezwykła moc apostolska oraz subtelne poczucie humoru, dalekie od niekontrolowanej wesołości, czyniącej człowieka niezdolnym do przechodzenia na wyższe stopnie życia duchowego. Filip był bez wątpienia jednym z najradośniejszych świętych w historii Kościoła.
  • Joanna Dresler MC
    Radość w życiu zakonnym i posłudze misyjnej Sługi Bożej Matki Leonii Milito
    Maria Milito (1913-1980), mając 22 lata wstąpiła do Zgromadzenia Ubogich Córek św. Antoniego z Padwy i otrzymała imię Leonia. W 1952 roku przygotowała do wyjazdu na misje w Brazylii pierwszą grupę sióstr, do której sama dołączyła rok później z kolejną grupą. Po kilkuletnim konflikcie z nowym zarządem zgromadzenia, wsparta przez władze kościelne w ratowaniu prowadzonej działalności misji, razem z abpem Geraldo Fernandes Bijos założyła nowe zgromadzenie zakonne o misyjnym charyzmacie klaretyńskim. Radość Matki Leonii wynikała z pewności własnego powołania i misji, które odbierała jako szczególny dar od Boga i wezwanie, aby odkrywać Go w codziennej pracy z ubogimi i odrzuconymi, i nieść z radością Jego miłość na krańce świata. Całe jej życie można uważać za żywą stronicę Ewangelii, za uosobioną miłość Bożą, uświęconą i udzielającą się z radością innym
  • Daria Klich OSU
    Radość jako postawa wobec życia według św. Anieli Merici
    Św. Aniela Merici (1474-1540) pozostawiła przykład, czego może dokonać Bóg w życiu osoby, która z zaufaniem i miłością oddała się w Jego ręce. Założycielka urszulanek została obdarzona wieloma charyzmatami, dzięki którym zapalała wiarę i entuzjazm w otaczających ją ludziach. Jej Pisma utrzymane są w duchu radości pierwszych uczniów po zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa, dlatego do dziś są jak żywe źródło, z którego urszulanki czerpią swą tożsamość.
  • Małgorzata Krupecka USJK
    Apostolstwo uśmiechu
    Św. Urszula Ledóchowska dostrzegała apostolskie znaczenie emanującej z człowieka pogody ducha, dowodu autentycznego szczęścia czerpanego od Boga. Stąd charakterystyczne dla niej apostolstwo uśmiechu. Relacje sióstr z pierwszego pokolenia urszulanek Serca Jezusa Konającego potwierdzają, że program pociągania ludzi do Boga uśmiechem, Święta wpajała swym duchowym córkom oraz wychowankom przede wszystkim własnym przykładem. Pozytywne komunikaty, wysyłane przez nią uśmiechem i spojrzeniem, niosły wsparcie, odbierane były przez innych jako zastrzyk siły i skuteczna zachęta do czynienia dobra. W jej spójnym programie pogoda ducha jawi się nie tylko jako apostolstwo, ale także jako forma pokuty, pomoc w pracy nad sobą i akt miłości bliźniego. Wymaga więc hartu ducha i odwagi. Jako źródło siły św. Urszula wskazuje: poszukiwanie i pełnienie woli Bożej, Eucharystię i kontemplację Jezusa konającego na Krzyżu.
  • Grażyna Sikora FMA
    „Czy nadal lubisz figle?” O radości świętej Marii Dominiki Mazzarello
    Maria Dominika Mazzarello pragnęła, aby wszystkie domy sióstr rozbrzmiewały szczerą radością, wesołymi śpiewami i wewnętrzną pogodą ducha, aby wychowanki czuły się w nich zawsze dobrze i mając radość w sercach, poznały i zbliżyły się do Boga. Przykazanie radości matki Mazzarello jest żywo obecne w Zgromadzeniu Córek Maryi Wspomożycielki. W Konstytucjach Zgromadzenia znajdują się 22 artykuły, które mówią o radości charakteryzującej powołanie sióstr salezjanek.
  • Kazimierz Synowczyk OFMCap
    Radość św. Franciszka z Asyżu
    Biografowie podkreślają, że dzielenie się z braćmi radością i unikanie zarażenia ich smutkiem było najbardziej świadomym zachowaniem św. Franciszka. Czerpał on radość z kontaktu z naturą, dostrzegał jej piękno i umiał się nią cieszyć. Jednak najważniejszym źródłem jego radości było bezwarunkowe przyjęcie i głoszenie Ewangelii wraz z wezwaniem Chrystusa do wolności od dóbr materialnych, którego naśladował z entuzjazmem, współdziałając z Duchem i słuchając Jego natchnień. Sposób życia braci przeniknięty atmosferą radości, optymizmu, nadziei i pokoju stał się podstawową i skuteczną formą ewangelizacji.

Studia

  • Robert Wawrzeniecki OMI
    Proces synodalny w zakonach w Polsce, w ramach konferencji zakonnych i Kościoła lokalnego
    W wielu zgromadzeniach zakonnych „styl synodalny” jest praktykowany od wieków. Ten rodzaj namysłu nad wieloma sprawami jest w nich rzeczą naturalną, nawet jeśli nie zawsze łatwą. Realizują go m.in. kapituły domowe, prowincjalne, generalne, zwyczajne i nadzwyczajne oraz inne formy otwierania się na działanie Ducha Świętego i wspólnotowego rozeznawania znaków czasu. Podczas Synodu o synodalności musimy się zastanowić, w jaki sposób – bez popadania w skrajności, przed którymi przestrzega papież Franciszek – praktycznie zrealizować synodalność w całym Kościele. Jako osoby życia konsekrowanego, możemy wnieść wiele cennych doświadczeń do dyskusji, ucząc się jednocześnie słuchać jeszcze więcej innych, także osób świeckich, tworzących wraz z nami wspólnotę Kościoła.

 

 

 

2(154)2022

Klerycy Regularni

 

  • Aleksander Iwaszczonek CR
    Narodziny Kleryków Regularnych
    Zbliżające się 500-lecie powstania Kleryków Regularnych Teatynów przynagla do refleksji na temat ich genezy oraz początków. Jedynie pogłębiona analiza tego, co zdarzyło się w tamtych latach, pozwoli na zrozumienie doniosłości tego wielkiego wydarzenia dla reformy Kościoła oraz życia konsekrowanego
  • Michel Dortel-Claudot SJ
    Klerycy Regularni Dobrego Jezusa
    Klerycy Regularni Dobrego Jezusa to zakon klerycki założony w Rawennie w 1526 przez Gerolamo Maluselli. Papież Paweł III zatwierdził nową fundację w 1538, a Juliusz III uznał ją za zakon w 1551. Z powodu niewielkiej liczby członków, instytut został rozwiązany w 1651 przez Innocentego X.
  • Kazimierz M. Lorek CRSP
    Pierwszy zakon świętego Pawła w historii Kościoła
    Historia Zakonu Księży Barnabitów rozpoczyna się w pierwszej połowie XVI wieku w północnych Włoszech. Został on powołany do życia przez Antoniego Marię Zaccaria jako Zakon Księży Regularnych Świętego Pawła. Jego kolebką był Mediolan, miasto, które z racji swojego położenia geopolitycznego stało się obok Wenecji jednym z najważniejszych w owym czasie ośrodków przemian w katolicyzmie.
  • Tomasz Pelc CRS
    Zgromadzenie Zakonne Kleryków Regularnych Somasków (Ojcowie Somascy)
    Hieronim Emiliani, wenecki arystokrata, założyciel zakonu Somasków, wcześniej był dowódcą wojsk Republiki Weneckiej, który podczas obrony fortecy Castello di Quero trafił do niewoli, gdzie stoczył duchową walkę o przemianę dotychczasowego życia. Cudowne uwolnienie przypisał Najświętszej Dziewicy Maryi. Wraz z grupą wrażliwych na ludzką krzywdę przyjaciół założył Towarzystwo Sług Ubogich, które w 1540 stało się Zgromadzeniem Zakonnym Kleryków Regularnych Somasków.
  • Stanisław Cieślak SJ
    W Chrystusie ujrzeć wszystko na nowo. Towarzystwo Jezusowe świętuje Rok Ignacjański
    27 września 2019 roku w Rzymie, w rocznicę wydania przez papieża Pawła III listu apostolskiego Regimini militantis Ecclesiae (27 IX 1540) zatwierdzającego Towarzystwo Jezusowe, najwyższy przełożony zakonu Ojciec Generał Arturo Sosa SJ ogłosił na całym świecie obchody Roku Ignacjańskiego upamiętniające nawrócenie św. Ignacego Loyoli (1491-1556). Od 20 maja 2021 do 31 lipca 2022 roku trwają one na całym świecie pod hasłem: „To see all things new in Christ” (W Chrystusie ujrzeć wszystko na nowo). Uroczystości będą miały swój kulminacyjny punkt 12 marca 2022 roku, w 400 rocznicę kanonizacji św. Ignacego Loyoli, wraz ze św. Franciszkiem Ksawerym, św. Teresą od Jezusa, św. Izydorem Oraczem i św. Filipem Nereuszem.
  • Vittorio Pascucci OMD
    Klerycy Regularni Matki Bożej – Leonardyni
    Klerycy Regularni Matki Bożej zostali założeni w 1574 w Lukce przez św. Jana Leonardiego „pod patronatem i opieką Najświętszej Dziewicy”. Klemens VIII zatwierdził instytut w 1595, a w 1604 ostateczną wersję jego konstytucji. W 1621 Grzegorz XV podniósł zgromadzenie do rangi zakonu. Leonardyni prowadzą apostolat pastoralny: sprawowanie sakramentów, szerzenie kultu NMP, kaznodziejstwo, nauczanie doktryny chrześcijańskiej. Szczególną cechą zakonu jest synteza między aktywnością pastoralną a skupieniem właściwym życiu wspólnoty zakonnej. Prawie wszystkie domy instytutu, poza domami formacyjnymi, są parafiami. W jego duchowości dominujący jest rys maryjny, a wszystkie kościoły zakonu są poświęcone Matce Bożej.
  • Giuseppe La Rosa CRM
    Klerycy Regularni Mniejsi – Caracciolini
    Klerycy Regularni Mniejsi zostali założeni w Neapolu w 1588 roku przez trzech szlachciców: czcigodnego Jana Augustyna Adorno, św. Franciszka Caracciolo i Augustyna Caracciolo, w atmosferze katolickiej odnowy po Soborze Trydenckim. Instytut zatwierdził Sykstus V w 1588 i Grzegorz XIV w 1591, nadając nowemu zakonowi wszystkie przywileje udzielone wcześniej Teatynom. Caracciolini łączą życie kontemplacyjne z działalnością zmierzającą do uświęcenia własnego i innych, poprzez modlitwę, umartwienie, studium i kapłański apostolat w różnych jego formach. Składają uroczyste śluby ubóstwa, czystości i posłuszeństwa, do których dołączają czwarty ślub nieubiegania się o godności kościelne, oraz przysięgę niestarania się o stanowiska wewnętrzne w zakonie.
  • Tadeusz Suślik SchP
    Św. Józef Kalasancjusz i jego szkoły
    Na każdym etapie swojego życia ksiądz Józef Kalasancjusz odznaczał się wielką miłością do Kościoła, darząc szacunkiem i posłuszeństwem hierarchów Kościoła, mimo doznanych upokorzeń. W 1597 roku 40-letni Kalasancjusz postanowił uczyć biedne dzieci podstawowych umiejętności: czytania, pisania, liczenia i modlitwy, nie biorąc za to żadnej opłaty. Zaczął pracować jako nauczyciel w ubogiej dzielnicy Rzymu, w zakrystii kościoła św. Doroty na Zatybrzu, a liczba dzieci chętnych do nauki bardzo szybko rosła. Dobroczynnemu dziełu, które nazywano Szkołami Pobożnymi, Kalasancjusz chciał zapewnić pewną przyszłość. W 1617 Paweł V ustanowił Kongregację Paulińską Ubogich Matki Bożej Szkół Pobożnych, w 1621 Grzegorz XV podniósł ją do rangi zakonu o ślubach uroczystych, a Kalasancjusz został przełożonym generalnym Zakonu.
  • Paweł Naumowicz MIC
    Zakon Kleryków Regularnych Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Charyzmat i misja
    Ojciec Stanisław Papczyński, wykształcony w kolegiach jezuickich i pijarskich, ceniony profesor retoryki, kaznodzieja, spowiednik i kierownik duchowy, wychowawca młodzieży, pragnął założyć nowy instytut klerycki, oddany całkowicie modlitwie i duszpasterstwu. Po wystąpieniu od pijarów otrzymał rozmaite zaproszenia i propozycje pracy od biskupów i przełożonych zakonnych. Odrzucił je wszystkie i poświęcił się zakładaniu nowego instytutu zakonnego. W 1673 przyłączył się do pustelników żyjących w eremie w Puszczy Korabiewskiej. W 1677 fundacja marianów w Puszczy Korabiewskiej została zaaprobowana przez Sejm Rzeczypospolitej, jako „Dom Rekolekcyjny Kleryków Najświętszej Maryi Panny bez zmazy poczętej”. Nowe zgromadzenie zatwierdził bp Stefan Wierzbowski w 1679, a Innocenty XI uznał akt prawny biskupa i udzielił marianom licznych odpustów i przywilejów. Papież nazywał marianów Zgromadzeniem Kleryków Rekolektantów pod tytułem Poczęcia Najświętszej Maryi Dziewicy Niepokalanej, erygowanym dla wspierania wiernych zmarłych. Według Reguły życia spisanej przez Papczyńskiego, celem szczegółowym nowego instytutu, oprócz wzrostu chwały Bożej i troski o własne zbawienie, jest szerzenie czci Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Bogurodzicy Dziewicy, wspomaganie modlitwą dusz czyśćcowych, zwłaszcza żołnierzy i zmarłych wskutek zarazy, oraz pomaganie proboszczom w pracy duszpasterskiej (sprawowanie sakramentów, głoszenie rekolekcji i misji, nauczanie dzieci i młodzieży oraz ludzi prostych wszystkiego, co mogłoby im pomóc w drodze do nieba).
  • Maria od św. Ludwika OVM
    Św. Joanna i Anuncjatki
    Od początku istnienia Anuncjatek, zanim powstała ostateczna reguła życia przyszłych mniszek, naśladowały one Maryję, która „nie wzorowała się na żadnym stworzeniu, ale czyniła wszystko, prowadzona przez Ducha Świętego, który kierował Jej myślami, słowami i świętymi czynami na chwałę Boga i dla zbudowania i przykładu całej ludzkości. Dlatego nie przyjęły one sposobu życia innych zakonów, ale wpatrują się w Maryję i kontemplują Jej cnoty”, a w szczególności dziesięć postaw ewangelicznych Dziewicy Maryi: Panna czysta, roztropna, pokorna, mocna wiarą, wytrwała w modlitwie, posłuszna, uboga, cierpliwa, miłosierna i współczująca. Dla pragnących podążać tą duchową drogą, św. Joanna wskazała trzy filary: rozważanie Słowa Bożego, medytację Męki Chrystusa i Eucharystię. Reguła Zakonu Najświętszej Maryi Panny, początkowo zwanego Zakonem Dziesięciu Cnót albo Upodobań Dziewicy Maryi, składa się z dziesięciu rozdziałów, z których każdy poświęcony jednej cnocie. Wszystkie jej wersje zostały opracowane przez ojca Gabriela Marię Nicolasa. Pierwszą zatwierdził w 1502 Aleksander VI, drugą i ostateczną trzecią Leon X w 1515 i w 1517. Realizując pragnienie św. Joanny, Regułę przystosowano do potrzeb zakonu męskiego. W roku 1701 przyjęli ją marianie.

Studia

  • Robert Wawrzeniecki OMI
    Proces synodalny w zakonach w Polsce, w ramach konferencji zakonnych i Kościoła lokalnego

    W wielu zgromadzeniach zakonnych „styl synodalny” jest praktykowany od wieków. Ten rodzaj namysłu nad wieloma sprawami jest w nich rzeczą naturalną, nawet jeśli nie zawsze łatwą. Realizują go m.in. kapituły domowe, prowincjalne, generalne, zwyczajne i nadzwyczajne oraz inne formy otwierania się na działanie Ducha Świętego i wspólnotowego rozeznawania znaków czasu. Podczas Synodu o synodalności musimy się zastanowić, w jaki sposób – bez popadania w skrajności, przed którymi przestrzega papież Franciszek – praktycznie zrealizować synodalność w całym Kościele. Jako osoby życia konsekrowanego, możemy wnieść wiele cennych doświadczeń do dyskusji, ucząc się jednocześnie słuchać jeszcze więcej innych, także osób świeckich, tworzących wraz z nami wspólnotę Kościoła.

  

©2022 Misjonarze Klaretyni Prowincja Polska. Wszelkie prawa zastrzeżone
Zadaj pytanie on-line