Zmarł o. Maximino Cerezo Barredo – artysta malarz
Madryt, 20.02.2026
Maximino Cerezo Barredo – pieszczotliwie nazywany Mino – urodził się w 1932 roku w Villaviciosie (Asturia), w domu, w którym bardzo wcześnie odkrył, że rysowanie jest dla niego naturalnym sposobem rozumienia świata. Najpierw kształcił się w rodzinnym mieście, a następnie w naszej szkole Corazón de María w Gijón, gdzie ukończył edukację średnią. To właśnie tam zakorzeniło się jego klaretyńskie powołanie zakonne, które doprowadziło do jego formalnego wstąpienia do zgromadzenia w 1950 roku. Nowicjat odbył w Salvatierra, gdzie w 1951 roku złożył pierwsze śluby. Filozofię i teologię studiował w Santo Domingo de la Calzada (1951–1957), a 7 września 1957 roku otrzymał święcenia kapłańskie.
Po roku doświadczenia duszpasterskiego w Baltar przeniósł się do Madrytu (ul. Toledo, 1958–1964), aby rozpocząć decydujący etap swojego życia: studia w Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych św. Ferdynanda, gdzie zdobył techniczne podstawy, które później przekształcił we własny, charakterystyczny język artystyczny. Od tego momentu jego życie zaczęło koncentrować się wokół dwóch nierozłącznych powołań: posługi kapłańskiej i malarstwa — „malarz i kapłan we mnie doszli do porozumienia”. Po roku pracy jako profesor w Bilbao (1962) wrócił do Madrytu (Buen Suceso, 22, 1965–1968 oraz Colegio Mayor Alcalá, 1968–1970), gdzie nauczał, towarzyszył duchowo studentom i rozpoczął pracę nad projektami sztuki sakralnej — w tym nad dużym muralem w jadalni CM Jaime del Amo — lecz nadal nie przeczuwał przełomu, jakiego doświadczy pod koniec lat 60., gdy uda się na Filipiny i będzie pracował przy katedrze w Basilan.
To doświadczenie było dla Cerezo momentem przełomowym: bezpośredni kontakt z ubóstwem i nierównością uświadomił mu, że sztuka może być nie tylko piękna, ale także stać się formą sprzeciwu, pocieszenia i nadziei. „Wróciłem głęboko poruszony” wszystkim, co zobaczył — wyznał po powrocie. W 1970 roku został skierowany do Peru (Juanjuí, 1970–1981; Maranga, 1990–2005) — początkowo z zamiarem poświęcenia się pracy duszpasterskiej, lecz rzeczywistość odmieniła go na zawsze. W kolejnych latach mieszkał w Brazylii — gdzie nawiązał braterską relację z Pedrem Casaldáligą — w Nikaragui (1981–1982) oraz w Panamie (1982–1990), zawsze blisko „zwykłych ludzi” i rozwijając twórczość zakorzenioną w ich konkretnym życiu. W Panamie współpracował z Teófilo Cabestrero przy licznych materiałach katechetycznych i liturgicznych dla wspólnot chrześcijańskich. W tych pierwszych dekadach Cerezo stał się wręcz sztandarowym artystą teologii wyzwolenia. Murale, plakaty, rysunki i karykatury krążyły po całej Ameryce Łacińskiej, często kopiowane z rąk do rąk, bez praw autorskich i ograniczeń, aż do całkowitego zużycia. Nieustannie podróżował: malował w co najmniej 18 krajach, a jego dzieła trafiały do parafii, katedr, wspólnot podstawowych i przestrzeni duszpasterskich — pojawiały się także w corocznych kalendarzach prowincjalnych, które przez 10 lat reprodukowały jego prace. Jego sztuka, o zdecydowanej kresce i intensywnych kolorach, miała — jak sam mówił — „uczynić Dobrą Nowinę dostępną dla wszystkich”. Podkreślał, że jego malarstwo „nie było neutralne”, lecz stanowiło wołanie o wyzwolenie zrodzone z Ewangelii.
W 2005 roku, po dziesięcioleciach pracy misyjnej, na stałe wrócił do Hiszpanii i został przydzielony do wspólnoty klaretynów w Salamance. Stamtąd nadal malował, uczestniczył w spotkaniach i wciąż otrzymywał zamówienia z całego świata. W ostatnich miesiącach życia, zmagając się z chorobą oraz coraz bardziej osłabionym słuchem i wzrokiem, mieszkał we wspólnocie opieki wspomaganej w Colmenar Viejo — od listopada 2025 roku — skąd po południu 20 lutego Mino „powrócił do Domu Ojca”. Jego dziedzictwo trwa w tysiącach rysunków, murali i projektów, ale przede wszystkim w jego głęboko ewangelicznym przekonaniu, że sztuka może być pokorną i wyzwalającą służbą dla ludzi, którzy zmagają się, marzą i wierzą. Mino Cerezo był chrześcijaninem prostym, wolnym i mądrym. Jego ludzka, zakonna, klaretyńska, artystyczna i duszpasterska biografia daje świadectwo obecności Boga w tak wielu miejscach i w tak wielu ludziach.
